Η κοσμοπολίτικη Σμύρνη στις αρχές του 20ου αιώνα έσφυζε από ζωή. Οι Έλληνες μεγαλουργούσαν στο εμπόριο, στην κοινωνική ζωή αλλά και τις τέχνες. Ήταν τόσο μοναδικό αυτό το λιμάνι της Μεσογείου που ακόμη και σήμερα συνδέεται με τη χαρά της ζωής για τα καλά χρόνια και τους θρήνους για την καταστροφή που ήρθε ξαφνικά τον Σεπτέμβριο του 1922;

Ενενήντα πέντε χρόνια μετά τη φωτιά της Σμύρνης, που ξέσπασε στις 13 Σεπτεμβρίου 1922, αρχίζουν οι διώξεις, οι λεηλασίες και ο ξεριζωμός. Οι Τούρκοι θέλουν την πόλη να περιέλθει στην κυριαρχία τους σφάζοντας και διώχνοντας τους Έλληνες, τους Αρμένιους και όλους τους άλλους.

Πριν 5 χρόνια, είχα δει ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ της Μαρίας Ηλιού που είχε φτιάξει μαζί με τον ιστορικό Αλέξανδρο Κιτροέφ όπου είχα συγκλονιστεί. Δεν θέλω λοιπόν να γράψω και εγώ για πολλοστή φορά για την καταστροφή της Σμύρνης, αλλά θα ήθελα να σταθώ στην υπέροχη δουλειά αυτής της γυναίκας. Αυτή η καλοδουλεμένη ταινία/ντοκιμαντέρ της Μαρίας Ηλιού, που την δούλευε επί 4 χρόνια, έφερνε πίσω εικόνες ξεχασμένες αλλά και μια νέα οπτική που συμπεριλαμβάνει όλες τις κοινότητες στη ζωή της Σμύρνης, καθώς και τα δραματικά γεγονότα του 1922.

Το ντοκιμαντέρ είναι μεγάλης σημασίας όχι μόνο γιατί το ελληνικό κοινό θα αντιληφθεί και θα δει άγνωστες εικόνες από τη Σμύρνη αλλά και γιατί συγχρόνως οι δύο συνεργάτες, φέρνουν μια νέα ματιά στον τρόπο με τον οποίο διηγούνται την ιστορία. Μια ματιά που κρατά αποστάσεις τόσο από μια υπέρμετρα εθνικιστική αφήγηση όσο και από νεότερες απόπειρες που αποσιωπούν τα τραγικά γεγονότα της καταστροφής, παραμορφώνοντας την αλήθεια. Ενενήντα πέντε χρόνια μετά την καταστροφή, οι δυο συνεργάτες θέλουν να τιμήσουν τον κόσμο που χάθηκε το 1922 αλλά και συγχρόνως την…

Διαβάστε την συνέχεια στο nikosonline.gr