Ρητορική ερώτηση. Υπάρχει μια σιωπηλή συνομωσία ατάλαντων και μετριοτήτων, που μόλις αντιλαμβάνονται κάποιο λαμπερό μυαλό, κάποιον άνθρωπο ταλαντούχο με όρεξη για δουλειά και δημιουργία… κάνουν τα πάντα για να τον διώξουν.

Όσο πιο μακριά τόσο το καλύτερο. Δεν θέλουν να υπάρχει μέτρο σύγκρισης μαζί τους…

 

Πριν μερικά χρόνια είχα διαβάσει μια συνέντευξη του κορυφαίου Έλληνα καθηγητή κ. Ιωάννη Π. Α. Ιωαννίδη, που διδάσκει στο Stanford των ΗΠΑ, και μου είχε ανέβει το αίμα στο κεφάλι.

 

Η πλειοψηφία των Ελλήνων- εθισμένοι στην τηλεόραση, στον χαβαλέ, στις πλάκες τύπου Σεφερλή και γενικά σε μπανάλ θεάματα, ακούνε «Λάνθιμος» και φρικάρουν. Τον θεωρούν από ακαταλαβίστικο μέχρι αρρωστημένο. Οπότε, αν ήθελε ο άνθρωπος να κάνει αυτά που είχε στο μυαλό του, έπρεπε να φύγει και μάλιστα τρέχοντας. Άρα δεν τον έδιωξε κάποιος συγκεκριμένα αλλά η όλη περιρρέουσα κατάσταση.

Ο Γιώργος Λάνθιμος ζει πια στο Λονδίνο και εργάζεται με τις καλύτερες των προϋποθέσεων, χωρίς να χρειάζεται να λογοδοτεί ή να εξηγεί τα έργα του. Η τέχνη δεν χρειάζεται επεξηγήσεις. Η τέχνη σημαίνει και κάτι διαφορετικό για τον καθένα μας. Το ίδιο και οι ταινίες του Λάνθιμου.

Είναι 45 πια, ξεκίνησε στα είκοσι δύο του, έχοντας μόλις τελειώσει τις σπουδές στη σχολή Σταυράκου και έχει σκηνοθετήσει ταινίες, θεατρικά έργα, video clip και αρκετές τηλεοπτικές διαφημίσεις. Ήταν επίσης μέλος της…

 

Η συνέχεια εδώ στο  καθημερινό magazino μας nikosonline.gr