Τα πανηγύρια είναι σίγουρα ένας λόγος για να γυρίζεις κάθε χρόνο στην Ικαριά.
Γυρίζεις για να ζήσεις την εμπειρία του ικαριώτικου χορού μέχρι το πρωί, το πρωί που το βρίσκει για τα καλά ο ήλιος. Γιατί οι Ικαριώτες δε σταματούν το γλέντι και τον χορό και μαζί τους ούτε κι εσύ…

main_evga_1343715943_stories
Κι ίσως να είσαι εσύ που δεν είχες ξαναχορέψει ποτέ. Στην Ικαρία όμως θα καταλάβεις ότι ούτε το «πότε» έχει σημασία, αφού με τον χρόνο και τα ρολόγια έχει μαλώσει όλο το νησί. Αλλά ούτε και το «ποτέ» ισχύει, γιατί θα χορέψεις και θα ξαναχορέψεις, θα πιεις και θα ξαναπιείς, θα πας και θα ξαναπάς.
Άλλος κόσμος, αλλιώτικος στην Ικαρία και τα πανηγύρια της. Από στόμα σε στόμα έχουν αποκτήσει μυθικές διαστάσεις, ειδικά αυτά του Αυγούστου στις Ράχες, στο Καραβόσταμο, στην Αρέθουσα και πιο φανατικά όσα γίνονται ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο.

Στο Μονοκάμπι, στη Λαγκάδα, στην Προεσπέρα…


Η πρώτη έκπληξη είναι η ώρα, γιατί πολλά πανηγύρια στην Ικαρία, ίσως τα καλύτερα, ξεκινάνε μέρα από το μεσημέρι και τελειώνουν την άλλη μέρα. Μέσα σε ξέφωτα, που για να τα βρεις ακολουθείς ακόμη και χωμάτινες διαδρομές, σε υψώματα, στους αυλόγυρους εκκλησιών ή δίπλα σε ένα απομονωμένο ξωκλήσι.
Το ικαριώτικο πανηγύρι είναι η πιο low budget υπερπαραγωγή που θα θυμάσαι και θα αφηγείσαι για καιρό. Αν έχεις όρεξη, σε περιμένει ντόπια μαγειρική με βραστό κατσικάκι τα μεσημέρια και ψητό σαν πέφτει το βράδυ με μεζέδες ικαριώτικους.
Και σίγουρα το πανηγύρι έχει λόγο που γίνεται. Να μαζευτούν λεφτά να γίνει ένας δρόμος, να φτιαχτεί μια σκεπή, ένα έργο αποκατάστασης στο χωριό. Έτσι γίνεται χρόνια τώρα, «βοηθάνε» τα πανηγύρια στην Ικαρία. Γι’ αυτό μην είμαστε αυστηροί με το σέρβις… Γκαρσόνια δεν υπάρχουν, εθελοντές μόνο που κάνουν το καθήκον τους. Και μαγείρισσες, που την άλλη μέρα θα κάθονται στην αυλή τους αν δεν έχει αέρα. Στην Ικαριά πολύ καλοί «μαγείροι» είναι κι οι παπάδες. Θα τους δεις με το ράσο ανεβασμένο… καταργημένο, να ανακατεύουν τα καζάνια!
Αν είσαι για να πιεις, στην Ικαριώτικη πανήγυρη το κρασί ρέει άφθονο. Εξάλλου, οι Ικαριώτες περηφανεύονται που το κρασί τους το επαινεί ο Όμηρος, ως τον «Πράμνιο Οίνο». Πανηγυριστής θα ήταν κι αυτός…
Κι ερχόμαστε στην καλύτερη ώρα… Ο Βιολιστής μάς ξαφνιάζει όσο τρωμε με κουρδίσματα κι απόπειρες ήχου, χωρίς αποτέλεσμα, για να μας πει να τελειώνουμε. Μας γνέφει με το δοξάρι… Κι έτσι αρχίζει ο πρώτος ικαριώτικος. Για πότε θα βρεθείς κι εσύ στον τεράστιο κλοιό των χορευτών από όλα τα μέρη της Ελλάδας, με τους ντόπιους στον «κάβο», στην κορυφή δηλαδή του χορού.
Εκστασιασμένοι, αγκαλιάζουν ο ένας τον άλλον σφιχτά στους ώμους και χτυπούν αργά και βαριά τα πόδια τους στο έδαφος. Ο ικαριώτικος έχει παραλλαγές πολλές, αλλά η πιο δημοφιλής είναι αυτή χωρίς στίχους, καθαρά οργανική, με 8 βήματα και πολλές φιγούρες.

Τα λόγια είναι περιττά άλλωστε.
Δεν χρειάζεται καν να ξέρεις τα βήματα, απλώς ακολουθείς με τα μάτια κλειστά και τα πόδια αφημένα στον ρυθμό του βιολιού.
Αν είναι η πρώτη σου φορά, πρόθυμα οι Ικαριώτες σου δείχνουν τα βήματα, αλλά εύκολα διακρίνει ακόμη και ο άπειρος τον Ικαριώτη χορευτή από τον «ξένο». Είναι τόση η έκσταση που ένας ικαριώτικος μπορεί να διαρκέσει έως και μία ώρα, άλλοτε με χαλαρό παίξιμο κι άλλοτε με πιο κοφτό και οξύ, για να ανάψουν κι άλλο τα αίματα.
Στο ικαριώτικο πανηγύρι σταθερή αξία και all time classic είναι το ταγκό και το βαλσάκι, που λένε κι οι ντόπιοι. Και μετά μπάλος και μετά συρτός και πάλι ικαριώτικος.
«Α πάμε;» θα πάμε δηλαδή, που λένε κι οι Ικαριώτες; Η Ικαρία και τα πανηγύρια της μας περιμένουν να πάμε κι αυτό και το άλλο καλοκαίρι.

1