Το πολυπαθές κτίριο, που κατά καιρούς έχει γίνει σκουπιδότοπος, χώρος για έκθεση βιβλίων, μέχρι και για προσωρινή στέγαση του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης έχει χρησιμοποιηθεί, έχει μοναδική ιστορία.

Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα αρχιτεκτονήματα της πόλης, έργο πνοής και φιλόδοξου οραματισμού του μεγάλου Έλληνα αρχιτέκτονα Ιωάννη Δεσποτόπουλου (που υπήρξε μαθητής του Walter Gropius στη Bαϊμάρη), και που σήμερα δυστυχώς παραμένει ακόμα ημιτελές, τέσσερις ολόκληρες δεκαετίες μετά την εδώ εγκατάσταση του Ωδείου Αθηνών το 1976. Στην τελειωμένη του μορφή, το κτίριο αυτό σχεδιάστηκε να στεγάζει μια ολόκληρη μικρή πόλη του πολιτισμού: τρία θέατρα, μουσείο, βιβλιοθήκη, κέντρο έρευνας, σχολή μουσικής, δραματική σχολή, χώρους εστίασης και αναψυχής και πολλά άλλα. Δυστυχώς όλα έμειναν στα λόγια. Αν το είχαν κάνει, η Αθήνα θα διέθετε ήδη από την δεκαετία του 1980 ένα λαμπρό αμφιθέατρο 650 θέσεων στο κέντρο της, αλλά και τόσα άλλα…

  Διαβάστε περισσότερα για την ιστορία του ΕΔΩ